Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Alpe d'Huez clinic

Alpe d'Huez clinic

25/5/2008 - Reunie

Best wel snel, maar ook op het goede moment denkik, is de reunie georganiseerd. Alle deelnemers en partners, sponsoren en begeleiding waren uitgenodigd om de reunie te bezoeken. Vanaf 14.00 uur was Sportcafé De Alpenweide geopend. De Sportsclub had de ruimte beschikbaar gesteld en voor de nodige hapjes en drankjes gezorgd. Tijdens de reunie werden natuurlijk de nodige verhalen en anekdotes weer opgehaald en aangedikt.

Dan het officiële gedeelte, het bedanken van de organisatie en begeleiding van de hele onderneming. Voor hen was er een herinnering gemaakt en speciaal voor Klaas is een foto op canvas gezet als herinnering aan de enorme uitdaging die hij is aangegaan. Alle deelnemers boven brengen en een perfecte organisatie neerzetten. Complimenten, want beiden zijn geslaagd.

Daarna werden er twee dvd's vertoond, Dennis Epema had uit het enorme aanbod van foto's een selectie op muziek gezet en voorzien van enig commentaar. De tweede dvd was afkomsytig van Theo (Tuk) Eskes, zijn videocamera werd ingezet om een sfeerverslag te maken tijdens om verblijf in Frankrijk, van de slaapkamer tot de beklimming van DE berg. Een geslaagde onderneming, een collega van Theo had alles gemonteerd tot een overzichtelijk, informatief en humoristisch geheel. Dank gaat dan ook uit naar deze heren, zij hebben de ervaringen voor en in Frankrijk, mooi 'verwoord' middels de video's.

En daarmee zijn we dan ook gekomen aan het eind van dit blog. Er zal niets meer worden toegevoegd aan dit blog. Toekomstige uitdagingen zullen te volgen zijn via de dan te maken website. De fietsclub blijft in groepsverband fietsen, op vrijwillige basis, op zaterdagochtend met de mogelijkheid gezamenlijk een tocht te fietsen.

Dank voor de aandacht en de reacties.
- 2 Reacties - Stuur een reactie! - Permanente Link

18/5/2008 - Het relaas van een fietsvriend

Deze keer geen verhaal van mijzelf, maar één van Marc Soede. (Pak eerst even een zakdoek voor je verder gaat lezen.) Een persoonlijk verhaal waar de emotie vanaf druipt. Maar waar mee hij enorm veel respect heeft verdiend. Hij heeft toestemming gegeven dit verhaal te plaatsen.

De introductie
Vreemd. Er zijn zo'n twintig mensen aanwezig, allen zijn, net als ik, lid van The Sportsclub in Drachten.  En toch ken ik bijna niemand, eentje ken ik persoonlijk, een ander heb ik zojuist toegevoegd aan mijn Hyves-account omdat hij, via mijn vrouw, wist dat ik ook mee zou gaan naar Alpe D'Huez. Er zijn veel spinners bij en daar gaat het dus mis. Ik vind spinning niets aan, fietsen moet je buiten doen, is mijn heilige overtuiging. Spinning is net zoiets als tafelvoetbal.

Lekker is dat, van de trainer (Klaas) krijg ik het advies de komende tijd minimaal twee keer in de week te gaan spinnen. Dat begint goed. Mezelf toch maar ingeschreven voor een lesje bij Martin......

De trainingen
Die eerste spinninglessen waren zwaar. Spinning is fietsen op de maat van muziek. En ik heb net zo'n ritmegevoel als de kluisdeur van De Nederlandsche Bank, totaal niet dus. Martin weet me te vertellen dat spinning pas na een les of vier leuk wordt. Ik zie geen reden hem niet te geloven, dus ik beloof de volgende keer terug te komen. De keer daarna ook, en daarna en daarna....

De trainingen die Klaas gaf waren zwaar, soms loodzwaar. Zeker in combinatie met een volledige baan en een behoorlijk druk gezin. Altijd moest er iets geregeld worden. Oppas thuis, vervanging op het werk, ga zo maar door. Door de ziekte van mijn vader werd één en ander nog veel zwaarder. Lichamelijk (ik reed van Drachten naar Nieuwehorne, via Lemmer en Heerenveen en weer terug) maar vooral geestelijk. Pa ging dood en alleen die gedachte al deed alle kracht uit mijn lichaam wegvloeien. Ik gaf alles wat ik had maar veel zat er niet meer in, zo simpel was het.

De motivatie
Ik kon het niet maken om de zaak te laten lopen. Mijn vader vocht tegen longkanker, tegen de dood. Hij wilde in leven blijven, vanwege de liefde voor zijn vrouw, zijn kinderen en kleinkinderen. En ik zou opgeven omdat ik het idee had dat mijn lichaam leeg was? Never nooit! Ik maakte de belofte die berg binnen anderhalf uur op te fietsen, hoe dan ook. Daarnaast, de groep waarvan ik deel uit maakte, de groep die uit naam van The Sportsclub, de Alpe D'Huez zou beklimmen, die groep beviel me. Ik voelde me thuis bij deze mensen. Iedereen was positief. Iemand die niet mee kon komen werd geholpen en niet uitgelachen. Er werd gelachen, ook bij de zwaarste oefeningen. Elke training was een feest; hier reed een vriendengroep!

De metafoor
Hoe verder we in het seizoen kwamen (en hoe verder de ziekte van mijn vader zich ontwikkelde) hoe groter de symboliek tussen de grote strijd van Pa en mijn bescheiden strijdje werd. Ik trok allerlei paralellen tussen vechten tegen kanker en fietsen tegen een berg. Absurd, ik weet het, maar voor mij voelde dit goed. Zo langzamerhand raakte ik ervan overtuigd dat, wanneer ik mijn doel zou halen, mijn vader dat ook zou. Andersom, wanneer mijn vader zijn doel zou halen, zou ik een grote sukkel, een looser zijn wanneer ik zou falen. Dat laatste woord heb ik op dat moment dan ook uit mijn woordenboek geschrapt. Ik, Marc Soede, zou binnen anderhalf uur bovenop die Alpe D'Huez staan!

De twijfel
'Kijk', zei mijn medechauffeur toen we richting het hotel reden. 'Dat zijn ze, de Alpen'. Echt? Kolere, wat zijn die dingen hoog. Ik stuurde een sms naar de inzittenden van de andere auto's. "Fiets te koop, een mooie witte Koga!" Achteraf hoorde ik dat daar smakelijk om gelachen is en dat is mooi. Maar zelf was het lachen me vergaan. En het werd nog erger. De trainer stopte, ergens in de schaduw van een vreselijk hoge berg; Alpe D'Huez! 'Kijk', zei hij met een lachend gezicht. 'Daar moeten we heen, dat is hem dan!'

Ik heb niet veel meer gezegd, de tranen brandden in mijn ogen. Ik? Falen? Het begon er op te lijken. Ik stuurde een sms naar Nederland: 'Fuck. Ik heb die berg gezien. Er vlak voor gestaan. Mijn grote bek is weg. Wat een klereding!'

Er kwamen verschillende berichten terug, één was heel bijzonder. Hij kwam van een vriendin die eind vorig jaar haar vader heeft verloren aan longkanker: 'Nou, kom op! Je vader kon het ook! Succes!'  Hij hakte er behoorlijk in moet ik zeggen. Ik was compleet van slag. Een aantal fietsvrienden had het in de gaten en wilden me helpen waar ze konden. Dank daarvoor, maar op dat moment was ik niet te helpen. Mijn worsteling was definitief begonnen.

De voorbereiding
Zoals altijd was de sfeer in de groep goed. Saamhorigheid en kameraadschap zijn maar twee positieve kenmerken die tekenend waren voor deze groep. Natuurlijk, plaagstootjes werden uitgedeeld maar nooit deden deze pijn. Er was (en is) een groot respect voor elkaars prestaties.
We fietsen op ons gemakje een paar tochtjes (Col D'Ornon en Les Deux Alpes) en die brengen weer iets van mijn vertrouwen terug. Ik ging makkelijk tegen die bergen op en nog makkelijker naar beneden. Geen materiaalpech, dat wil zeggen: ik niet.


Wel was ik blij met mijn donkere zonnebril; de tranen konden rustig komen zonder dat mijn fietsvrienden daar last van hadden. Ik wilde niet dat ze aandacht aan me zouden besteden. Ze hadden het zelf zwaar genoeg. Tijdens het fietsen werd veel gelachen, veel gepraat. Soms ging het nergens over, soms gingen de gesprekken diep. Over leven en dood, over vriendschap, over relaties. En de beentjes maalden door.....

De angst
Op zondag gingen we Het Beest dat Alpe D'Huez heet bekijken. Ik zat bij Anneke in de auto die veel, heel veel wist te vertellen over Het Beest. Ik nam alle informatie tot me en sloeg het dankbaar op. Ze wees me op de platte stukken in de haarspeldbochten, ze wees me de plek waar een nieuwe bidon met water verstrekt zou worden. Ze gaf me ook een taktiek om de berg te temmen, dezelfde taktiek die Klaas en Martin me ook zouden geven. En die info legde ik naast mij neer. Ik had mijn eigen plan. Ik wist dat dat niet het juiste plan was om die berg zo snel mogelijk te beklimmen, maar toch.... Uit Nederland kwam nog een sms: 'Fiets jij maar lekker richting de hemel om te vertellen dat je vader er voorlopig nog niet aankomt'

Boven komen
Onderaan Het Beest werd nog een foto gemaakt. Omhelzingen en gelukswensen volgden. Het geklik van schoenen die vastgezet werden was oorverdovend. Ik bleef nog even staan. Een fractie van een seconde twijfelde ik. Zal ik luisteren naar de trainer? Naar Anneke? Naar Martin? Of zal ik datgene doen waarvan ik denk dat ik dat verplicht ben?


Ik vloog erin. Zocht mijn pijngrens en ben daar boven blijven hangen. Dat moest ik, van mezelf. Ik mocht niet op het gemak fietsen. Mijn vader deed dat ook niet. Hij vloog er ook in, heeft die kanker uitgelachen. Ik moest sterven op die berg, daar kwam het op neer.

Ik kreeg mijn ademhaling niet onder contrôle. Dat had ook veel te maken met de tranen. Op mijn netvlies verschenen verschillende personen, waaronder natuurlijk mijn vader. De afgelopen maanden zijn zwaar geweest, lichamelijk maar vooral geestelijk. Alle vermoeidheid kwam naar boven, net op dit moment. Maar ik ging niet stoppen, niet rustig aan doen. Ik ging binnen anderhalf uur tegen Het Beest op en ik zou pijn lijden!


Ik zat vlak achter Martin, dat zag ik. Ik wist ook dat het niet mogelijk zou zijn hem in te halen. Daarvoor had ik gewoon de kracht en souplesse niet. Ik reed vlak voor Siep. Ik wist dat hij mij in zou halen. Hij had daarvoor wel de kracht en souplesse. Het boeide me niet. Ik reed niet tegen Martin, Siep, Wim, Stefan, Anneke of wie dan ook. Ik reed tegen de klok en tegen mijzelf.
Ik vocht tegen klok en tranen.

Langs de kant van de weg liep Maarten, fiets in de hand. Hij had pech, problemen met zijn tandwielen achter. Ik barstte opnieuw in janken uit. Wat moet dat vreselijk geweest zijn voor die man. Maanden van training, maanden van opoffering. Weg door een idioot setje tandwielen.
Het tekent zijn klasse dat hij me nog aan wist te moedigen. 'Kom op, jongen, je bent er bijna!'
Ik keek op mijn tellertje. Ja, inderdaad, ik was er bijna. En het was mogelijk om binnen vijf kwartier binnen te zijn! Mijn wielen werden vervangen door vleugels. Pieter, die achter me fietste dacht dat hij dichterbij kwam. Helaas, ik was niet meer te stoppen. Tunneltje door, paar bochtjes nog, skilift, Intersport, rotonde (niks uitkijken voor overig verkeer) en GAAN!

De finish was prachtig. Een aantal fietsvrienden stonden al boven en juichten me hartstochtelijk toe. Wat een moment! En wat een tijd; vijf kwartier. Eén uur en vijftien minuten lang pijn geleden en buiten adem geweest, maar hey; peanuts vergeleken bij wat mijn vader gepresteerd heeft.

Het goede gevoel gloeide door toen alle fietsvrienden vrij snel achter elkaar binnen kwamen. Wat een prestatie is er door deze groep neergezet. Niet alleen op sportief gebied, ook op menselijk gebied. Veel van deze prestatie is te danken aan het begeleidingsteam en dan met name aan de trainer, Klaas Renkema.

Voor mij persoonlijk was dit een bijzondere tijd. Moeilijk, onder andere door de ziekte van mijn vader, maar ook heel mooi.

Fietsvrienden van The Sportsclub, bedankt!

- 2 Reacties - Stuur een reactie! - Permanente Link

17/5/2008 - Nagenieten

De roes van de overwinning op de berg ebt zo langzamerhand weg, de normale wereld komt weer in zicht. Dat betekent ook dat de wekelijkse trainingen niet meer plaats vinden, maar er is wel de mogelijkheid om in groepsverband door te fietsen. Voorlopig even rust, mijn knietjes protesteren (lichtjes) tegen elke activiteit. Ik heb mijzelf dan ook (fiets)rust voorgeschreven.

Een uitgebreider verslag van de trip naar Frankrijk staat op de site, de foto's worden nu uitgesorteerd en daarna ook geplaatst. Er is meer dan 3 Gb aan fotomateriaal beschikbaar, je begrijpt dat dit klusje niet één, twee, drie klaar is. Gun ons/mij nog even tijd, ze komen eraan. Geduld aub

Wim
- 0 Reacties - Stuur een reactie! - Permanente Link

14/5/2008 - De laatste dag / thuiskomst

Wat een feest 9 uur vertrek uit het hotel en om 23.00 uur aankomen in Drachten. 2,5 uur vanaf Maastricht. Dank aan de chauffeurs. De ontvangst was overweldigend. Iedereen bedankt. Ik houd het even kort, want ik weet niet hoelang de verbinding het houd, ik ben ook slachtoffer van de landelijke kpn-storing.
De verbinding 'leen' ik van iemand anders.

Nogmaals iedereen bedankt voor de fantastische dagen naar en in Frankrijk en de terugreis.

Geweldig.

Wim
- 3 Reacties - Stuur een reactie! - Permanente Link

12/5/2008 - DE DAG

Het is gebeurd, de grote dag is aangebroken en we zijn met z'n allen naar DE berg geweest.
Wat een bult, en wat moesten we afzien. De beklimming was en is een beproeving vanjewelste.

Dan nu het goede nieuws, iedereen is boven gekomen. De snelste in 1 uur en 3 minuten, en de laatste was binnen na 1 uur en 50 minuten. Een topprestatie. Iedereen is goed en gezond bovengekomen, helaas had 1 persoon technische problemen waardoor zijn tijd nogal tegenviel, maar hij heeft aangegeven deze volgend jaar te verbeteren.

Even over mijn persoontje, beretrots durf ik te zeggen dat ik het goed gedaan heb in 1 uur en 24 minuten.

Vanaf woensdag zal ik trachten meer info op de site te plaatsen, ik sluit af, we gaan eten en morgenvroeg, na het ontbijt rijden. Verwachte aankomsttijd tussen 10 en 12 uur 's avonds.

Tot later,

Wim
- 6 Reacties - Stuur een reactie! - Permanente Link

11/5/2008 - De derde dag

Vandaag mooi weer, maar iets minder dan gister. In een mooie omgeving is het goed toeven, we kunnen nog bijboeken aldus de eigenaar. ;-)

Les 2 Alpes stond op het programma, een mooie maar pittige beklimming. We zijn afgeweken van de standaard route en hebben de berg van de andere kant beklommen en zijn afgedaald van de 'goede' zijde. Een hele mooie route bergop en een afdaling van ca 25 km. Een mooie tocht van 2 1/2 uur, moe maar voldaan terug gekomen. Lekker douchen en pasta eten. Om 16.00 uur zijn we met de auto's naar DE berg geweest om te kijken. Shit, waar zijn we aan begonnen?

De meesten werden een beetje pips in de auto's en de bus. Maar het vertrouwen van de leiding in de mensen is zo groot dat iedereen de berg gaat overwinnen.

Ik hoop morgen ter kunnen berichten hoe het gegaan is. Als ik niet te moe ben.

Wim en de rest

ps Alles gaat goed met iedereen, gezond en wel.
ps2 De foto's worden in Nederland bijgewerkt, het zijn er teveel deze keer.
- 2 Reacties - Stuur een reactie! - Permanente Link

10/5/2008 - De tweede dag

Vandaag de internet aansluiting gevonden, met dank aan de eigenaar. Vandaag een lekker en compleet ontbijt, Maarten, Hettie, Diane en Gerard zijn in de nacht aangekomen. Na een korte uitleg van Klaas over de plannen van vandaag, zijn we gaan fietsen. Over de Col d'Ornon met 5 lekke banden werd de rit wat langer dan gepland. Maar alle mankementen zijn verholpen en we zijn bruin / rood verbrand teruggekeerd in ons hotel. We zijn aan tafel gegaan en na het diner stond Ajax opeens met 1-0 voor. Tot groot genoegen van Leon, de eigenaar.

We gaan morgen van DE berg om te kijken en nog even naar Les 2 Alpes.
Het fietsen ging vandaag erg goed.

Tot later,
Wim
- 3 Reacties - Stuur een reactie! - Permanente Link

10/5/2008 - De eerste dag

Na een vervelend lange reis zijn we eindelijk op de bestemming aangekomen, 15 uur na vertrek. Bij de sportschool stonden Stien, Siska en Robert te wachten om ons uit te zwaaien. Klasse!!

Wij zijn 's avonds om een uur of 7 aangekomen, gezond en wel. Het eten stond klaar en na een kleine keuvelronde, toch maar snel naar bed.
- 0 Reacties - Stuur een reactie! - Permanente Link

8/5/2008 - De laatste training

Dinsdagavond de laatste training voor de grote reis naar het zuiden. In een grote zeer ontspannen groep een tochtje van circa 40 kilometer gereden, en iedereen had er zin in. De zon scheen, het was warm en iedereen in de groep voelde zich goed. Kenmerk van deze tocht, humor en vooral zeer ontspannen fietsen. Onderweg werd er veel gekeuveld over van alles en nog wat, maar toch vooral over de Berg.

Vandaag gaan de mensen van het Bewegingscentrum al die kant op, een goede reis en we zien jullie in het hotel. Wij gaan de fietsen en tassen inladen. Morgenvroeg (zeer vroeg) vertrekken wij naar Frankrijk. Ik wil proberen vanuit het hotel het blog bij te houden, hoop dat het lukt, anders wordt het volgende week woensdag.

Iedereen bedankt voor de reacties op dit blog en de reacties op hyves.

Tot later,

Wim
- 0 Reacties - Stuur een reactie! - Permanente Link

3/5/2008 - De laatste zaterdag training

Vandaag heel lekker gefietst, ca 60 kilometer in ruim twee uur. Een heerlijke rit, in een mooie omgeving, op souplesse gereden, hoog been- en fietstempo met een gemiddelde van rond de 27 kilometer. De groep was bijna compleet, helaas was iemand ziek en een ander met 'vakantie'. De rest heeft heerlijk gefietst. De mensen met 'problemen' komen weer op het oude niveau en zijn volgende week top, denk/hoop ik.

Even een rondje via Bakkeveen, richting Marum, Een, Roderesch, Haulerwijk, Jonkersvaart, De Wilp, Ureterp terug naar Drachten. Ik ben ongetwijfeld een paar plaatsen vergeten, maar het gaat om het idee.

Bij de sportschool even een bakje koffie om de laatste training af te sluiten en de eerste instructies voor vrijdag te ontvangen.

Denk aan kleding markeren, lunchpakketten voor onderweg, drinken (excl. koffie, daar wordt voor gezorgd), extra fietskleding voor de trainingsritten.

Dinsdag het laatste verslag uit Nederland denk ik, en ik hoop vanuit Frankrijk meer te kunnen melden.
- 4 Reacties - Stuur een reactie! - Permanente Link

<- Last Page - Next Page ->

Over mij

Ik ben Wim de Groot en in het pinksterweekend van 2008 organiseren een aantal mensen van The Sportsclub uit Drachten een Alpe d´Huez clinic. Volg hier de belevenissen van de deelnemers.

Links

- Home
- Bekijk mij profiel
- Archieven
- Stuur een email

- De Netwerkbeheerder
- Hiemstra Fietsen
- The Sportsclub
- Hotel Au Bon Acceuil